Cyfrowe save the date, za darmo.

Boarding już niedługo. Lot bez możliwości zwrotu.

Kieszonkowa karta pokładowa do jednego, bezzwrotnego celu. Pas startowy to cała reszta waszego życia.

Przesuń palcem, by odsłonić datę.

Holograficzna zdrapka. Im mocniej zdzierają folię, tym więcej daty wyłania się spod spodu — w trzech kolorach światła.

Stuknij i przytrzymaj, by namalować datę na niebie.

Ręczny fajerwerk. Stuknij i przytrzymaj, by go naładować, puść, by namalować datę jasnym rozbłyskiem na aksamitnej nocy.

Narysuj bukiet. Patrz, jak składa się w datę.

Nocny ogród narysowany ich palcem. Bukiet, który kreślą, rozkwita w datę, a potem zostawia za sobą sekret w blasku księżyca.

Odbierz telefon. Nie zmuszaj nas do dzwonienia do twojej mamy.

Połączenie przychodzące od was dwojga. Odbierz je, a wasz ślub ogłosi się tak, jak ogłaszają się najlepsze wieści.

Połącz gwiazdy, by narysować nasz kształt.

Mapa nieba. Przeciągaj od gwiazdy do gwiazdy, by narysować konstelację, która opowiada noc, w której powiedzieliście tak.

List, który pisze się sam — z dzwonkiem na końcu.

List, który pisze się sam, klawisz po klawiszu, z prawdziwym dzwonkiem taśmy na końcu. Wyciągnij stronę z karetki, by przypieczętować chwilę.

Zakręć tarczą. Złam szyfr daty.

Bankowy skarbiec z jednym sekretem wartym strzeżenia. Zakręć tarczą szyfrową, poczuj kliknięcia i otwórz drzwi na datę.

Pociągnij za dźwignię. Zgarnij jackpot.

Nocny jednoręki bandyta, który zna tylko jeden wynik. Pociągnij za dźwignię i patrz, jak trzy bębny zatrzymują się, klik po kliku, na dniu, w którym nie da się przegrać.

Przestrój szum i znajdź nas.

Stare orzechowe radio, buczące szumem. Przesuwaj wskazówkę, aż trzaski ucichną — jedna częstotliwość nadaje wasz ślub, dziś wieczorem na antenie.

Zatrzaśnij ją. Wyrzuć klucz.

Mosiężna kłódka na moście o zmierzchu. Dociśnij pałąk, patrz, jak data graweruje się w iskrach, a potem pstryknij kluczem do rzeki.

Stokrotka już zna odpowiedź.

Zrywaj płatki stokrotki jeden po drugim, szepcząc stare pytanie. Ostatni płatek zawsze mówi „kocha” — i rozkwita datą.

Pstryknij monetę. Patrz, jak życzenie się spełnia.

Kamienna studnia o zmroku, świetliki nad głową. Pstryknij monetę nad cembrowiną, usłysz plusk — a woda rozbłyśnie datą.

Naciśnij i przytrzymaj. Roztop drogę do daty.

Pierścionek zamrożony w bryle lodu. Przyłóż kciuk i topnij w głąb — kropla po kropli, pęknięcie po pęknięciu — aż data wyłamie się na wolność.

Nakręć korbkę. Pozwól jej zagrać.

Pamiątkowa pozytywka z mosiężną korbką. Nakręć ją, a wieczko się uniesie: melodia zadzwoni, papierowe sylwetki zawirują, a na wieczku wymalowana jest data.

Stuknij ją. Mocniej. No i proszę.

Papierowa piniata, która nie podda się bez walki. Okładaj ją, aż pęknie, a potem rozbij na dobre — konfetti, cukierki i baner z datą.

Rozłam je. Wyciągnij swoją wróżbę.

Jedno ciasteczko, jedna wróżba. Rozłam je na pół, wyciągnij karteczkę i przeczytaj to, co i tak było pisane — szczęśliwe liczby w zestawie.